Vergeeld papier en sierlijk schrift,
Het staat diep in mijn ziel gegrift,
Het is mij boven alles lief:
Mijn allereerste liefdesbrief.
’t Was in een tijd van zon en vreugd,
In ’t blijde rijk van de wond’re jeugd,
toen teed’re woorden, nauw verstaan,
de hemel deden open gaan.
Toen bloemen bloeiden langs het pad,
waarop als kind je lachend trad,
toen maan en sterren – stille pracht –
hoog straalden in de lichte nacht. |
Toen ’t leven leek één schone droom
Van gouden glans en lieve schroom,
toen alles wat ons deren kon
verdween als nevel voor de zon.
Nu zijn wij beiden leed vertrouwd,
De hand die schreef, werd bleek en oud
Het licht geluk van de jeugd verging,
Niets bleef dan de herinnering.
Vergeeld papier en sierlijk schrift,
Het staat diep in mijn ziel gegrift;
het is mij boven alles lief:
Mijn allereerste liefdesbrief. |
Bruidje
Daar sta je, meisje, voor de daad,
de grootste in het leven.
Dat jou gedachten omzweven,
Zie ‘k aan je stil gelaat.
Zie jij in één seconde
de dagen van je jeugd,
je droefheid en je vreugd.
Alsof ze naast je stonden?
Heb jij ooit meer bemind
je moeders reine wezen,
die ’t kwaad je leerde vrezen?
Voelde jij je nooit meer kind?
O, kind, dat “vrouw” gaat heten,
aanvaard je levenswerk.
Teer wezen, toon je sterk
in plicht, nog ongeweten.
Zo leeg is ’t ouderhuis.
Nu, met een stralend snuitje
betreedt het jonge bruidje
de trappen van ’t stadhuis. |
 |
 |
jij vult mijn leegte op
en kleurt mijn wereld in.
jij voert mij tot de hoogste top
en geeft mijn leven zin.
mijn hebben en mijn houen
mijn spijs en ook mijn drank
zijt gij van alle vrouwen:
de beste, waarvoor: dank!
mijn steunpilaar en klankbord
mijn zon en maneschijn.
mijn wijn die aldoor beter wordt,
van 't liefdeslied 't refrein.
mijn droomprinses, mijn toverfee,
mijn sprookjeswens die lukt.
mijn haven aan de wereldzee,
de bron van mijn geluk.
met jou zijn er geen grenzen
de hemel komt nabij.
gij, boordevol talenten,
zijt haast een god voor mij. |
